Muzikanten in Quarantaine: Koester je Geliefden met Tederheid en het Vult je Leven!

2020-04-01T04:08:59+02:001 april 2020|Blij-verhaal|

Pr8ige Franse BlijNieuwslezersbijdrage van 45 muzikanten die allemaal in quarantaine vanuit huis in het Frans, Spaans en Italiaans samen zingen over tederheid “je kunt zonder rijkdom leven, maar niet zonder tederheid; Zonder geld is geen punt, maar niet zonder tederheid; Nodig is de tederheid. Werken is nodig, maar ook niets doen, maar weken zonder tederheid… werkelijk dat gaat niet. Het vuur de van jeugd duurt lang, maar zonder tederheid wordt de liefde niets en duurt het niet lang” En zo gaat het door zelfs in het Spaans, Italiaans. Maar iedere keer wordt het duidelijk dat wat je bereikt zonder tederheid, leeg is en gedoemd te mislukken. Zeker in deze coronatijd… Koester je geliefden met tederheid en het vult je leven! ❤❤❤

Peptalk voor thuisonderwijzers en -onderwijzeressen

2020-03-22T13:24:47+01:0023 maart 2020|Blij-verhaal|

Belangrijke BlijNieuwslezersbijdrage voor iedereen met kinderen thuis:
“Beste ouder(s) met schoolgaande kinderen,
Je hebt waarschijnlijk de neiging om een vast dagelijks rooster te maken voor je kind(eren). Je hoopt op enkele uren leren; online oefeningen, experimenten en werkbladen. Je gaat schermtijd beperken tot alles klaar is! Maar er is iets belangrijks… Onze kinderen zijn net zo bang en of gespannen als wij op dit moment. Ze horen niet alleen alles wat er gebeurt, ze voelen ook méér dan ieder ander ónze constante spanning en luisteren naar onze volwassen-gesprekken. Zij hebben nog nooit zoiets meegemaakt en begrijpen er weinig van. Ja, het idee van 3 of 4 weken vrij vinden ze geweldig en ze hebben waarschijnlijk het idee dat het een ontzettend leuke vakantie gaat zijn, zich niet realiserend dat de werkelijkheid is dat ze vooral vast thuis zitten zonder al hun vriendjes en andere dierbaren te kunnen zien.
In de komende weken zul je steeds meer gedragsproblemen zien ontstaan. Of het nou angst is, verveeldheid of boosheid of protest omdat ze niets ‘normaals’ kunnen doen – het komt eraan. Ze gaan meer ‘meltdowns’ krijgen, woedeaanvallen, en tegendraads gedrag in de komende weken. Dit is normaal en te verwachten onder deze omstandigheden.
Waar kinderen nu juist behoefte aan hebben is om zich veilig en geliefd te voelen. Het idee hebben dat het allemaal weer goed gaat komen. Dit kan betekenen dat je je perfect opgestelde rooster moet gaan vergeten en je kinderen iets meer kind te laten zijn! Speel veel met ze buiten, ga met ze wandelen/fietsen etc. Bak koekjes en klieder met verf, knutsel, kleur en krijt. Speel spelletjes en kijk gezellig leuke films. Ga samen experimenteren of zoek virtuele rondleidingen van musea of dierentuinen. Of doe gewoon even helemaal niets, let them be.
Maak je ook geen zorgen over een achterstand op school. Alle kinderen zitten in hetzelfde schuitje en ze zullen het allemaal wel redden! Als we terug zijn in de klas, gaan we hun koers corrigeren en ze tegemoetkomen op hun niveau. Juffen en meesters zijn hier experts in! Ga op dit moment geen ruzie met ze maken omdat ze geen zin hebben in werkjes. Ga niet tegen ze schreeuwen als ze niet jouw rooster volgen. Verplicht ze op dat moment niet om 2 uur te leren als ze dat niet willen.
Als ik je een ding kan meegeven het is dit: als dit allemaal afgelopen is, is de mentale gezondheid van je kind veel belangrijker dan hun leerniveau. En hoe ze zich nu voelen zal ze veel langer bijblijven dan wat ze precies gedaan hebben in die 3 of 4 weken. Hou dat in gedachten iedere dag.
Stay safe! Knuf van een juf X”

Gekopieerd en vertaald van een leraar in de VS. Delen is vermenigvuldigen! 🌻🌻

MAAR DE LENTE WIST HET NIET…. #deTaalrecycler #DelenIsVermenigvuldigen

2020-03-19T11:27:25+01:0020 maart 2020|Blij-verhaal|

Het was begin 2020…
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen… En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch…Iedereen wist wat er aan de hand was

Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ‘s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen (meer…)

The Survival of the Kindest: Medemenselijkheid en Zorgzaamheid

2020-03-15T21:51:10+01:0016 maart 2020|Blij-verhaal|

Als een mens een keer griep doormaakt kan dat een schok zijn voor het immuunsysteem. Sommige schokken zijn misschien te groot, maar de meeste maken ons sterk en creëren een gezonde afweer. Nu lijkt het of de wereld de griep heeft. De wereld hoest, heeft een pauze nodig en werkt aan zijn eigen immuunsysteem. Juist nu het klimaat dringend aandacht vraagt, moeten we massaal thuisblijven. De luchtkwaliteit krijgt hier en daar een adempauze en knapt op. We kunnen nadenken over of we vaker thuis kunnen werken en de natuur een beetje sparen.

Alles is met alles verbonden
We denken soms zo in landsgrenzen, geloofsgrenzen, hokjes en soorten, goed en kwaad, maar deze griepgolf doet daar niet aan mee. In de natuur bestaan deze grenzen namelijk niet. Alles is met alles verbonden. We zijn één grote familie. We kunnen allemaal geraakt worden en we hebben saamhorigheid en solidariteit nodig als onze weerstand beproefd wordt. We zijn zo’n enorme consumptieve wereld geworden, maar deze griepgolf vraagt ons om even te stoppen, de boodschappentas thuis laten, zelf thuis blijven, even niet van hot naar her reizen. Even ZIJN in plaats van doen. De voorraden die we hebben aanspreken en al het rennen en vliegen en consumeren even laten kalmeren. We leven in een 24-uursmaatschappij, nu is het een aantal weken of maanden tijd om tot stilstand te komen. We hebben weer lege dagen op de kalender, we kunnen thuis zijn met onszelf. We voelen weer hoe het is om dagen gewoon samen een gezin te zijn. Met elkaar de tijd beleven.

Het wonder Ontdekken
Veel van onze relaties spelen zich deels of geheel af in een digitale dimensie. Nu we elkaar niet mogen aanraken en niet mogen knuffelen kunnen we weer ontdekken hoe waardevol werkelijk fysiek contact is. Nabijheid en aanraking zijn van levensbelang. Soms ontdek je het wonder van iets pas wanneer je het even kwijt bent. Darwin zei: niet de sterkste of de meest intelligente overleven, maar diegene die zich het beste kunnen aanpassen aan veranderingen. Dit is een moment om onze mee-verander-spieren weer eens flink te trainen. Ook kunnen we ontdekken dat onze acties invloed hebben op de mensen om ons heen. We zijn van elkaar afhankelijk. Het virus vraagt zorg voor elkaar en onszelf even iets ontzeggen om voor de zwakkeren zorg te dragen. The Survival of the Kindest!

Dus laten we geen schuldigen zoeken, geen complotten bedenken, maar de uitdagingen die op ons afkomen aangaan, met zoveel mogelijk medemenselijkheid en zorgzaamheid.

© Psycholoog F. Morelli, Italië (mooie reflectie die circuleert door Italië en die we ontvingen als BlijNieuwslezersbijdrage van één van onze redacteuren)

Uitvinding: Robothand aangestuurd door Zenuwen #RTLnieuws

2020-03-09T12:42:51+01:0012 maart 2020|Blij-verhaal|

BlijNieuwslezersbijdrage van RTL-Nieuws: “In de VS is een nieuw soort robothand ontwikkeld. Die hand wordt niet langer aangestuurd door spieren, maar door zenuwen. Daardoor hoef je niet meer over de bewegingen na te denken, zoals nu het geval is. De Nederlandse Bert Pot heeft sinds dertien jaar een linkerhandprothese heeft en staat te popelen om de nieuwe hand te proberen.

Bevoorrecht

2020-03-06T14:43:02+01:009 maart 2020|Blij-verhaal|

Vanmorgen met twee zeer doorvoede katten naar de dierenarts geweest voor hun gezondheidscheck. Ze moeten op dieet. Buiten straalde het lentezonnetje door de bloesems van een amandelboompje. Ik voelde me blij en bevoorrecht in Nederland te zijn geboren en te wonen.. Zo’n veilig en overvloedig land.

BlijNieuws van één van onze redacteuren

Carlosmomentjes: Zomaar een Setje cadeau vanuit een Goed Hart

2020-03-06T13:01:54+01:007 maart 2020|Blij-verhaal|

“Mijn dochter heeft een nieuwe bikini nodig dus we gaan samen shoppen. Zij ziet allerlei mooie dingen maar het blijft bij de bikini, meer zit er op dit moment niet in en dat weet ze. Naast mij staat een mevrouw op en vraagt aan mij of ze een rare vraag aan mij mag stellen. Tuurlijk zeg ik, dat mag. Vind je het erg als ik dat setje koop voor je dochter want vind het haar zo mooi staan. Ik was verbaasd en begon te stotteren. Ze pakte de kleding en liep naar de kassa terwijl haar zoontje nog aan passen was. Ik liep ondertussen naar mijn dochter en vertelde wat mij was overkomen. Ik zal haar blik nooit vergeten. Dan komt de vrouw met tasje naar ons toe gelopen en zegt alsjeblieft het stond je zo mooi. Mijn dochter nam het aan en gaf de vrouw een kus op haar wang. Deze mevrouw deed dit uit pure liefde. Ik zal deze dame nooit vergeten, en mijn woorden naar mijn kinderen toe worden beloond. Wie goed doet, goed ontmoet ik dank deze vrouw vanuit de grond van mijn hart”
Mooi blij momentje van Firat ❤️ en dat we als BlijNieuws mochten delen van Carlosmomentjes (zie hier mooi interview met uitleg over Carlos).

Joris #SanderdeHosson

2020-03-01T21:13:08+01:004 maart 2020|Blij-verhaal|

‘Mag Joris komen?’ De man kijkt me smekend aan. Hij gaat de komende dagen dood, dat heb ik hem net verteld, wat overigens weinig verbazing wekt bij hemzelf of zijn familieleden. De laatste dagen is zijn lichamelijke conditie ongekend rap ineen gestort en zelfs de minst ervaren geneeskundestudent zou de terminale fase van het leven hier ogenblikkelijk vaststellen. “Joris?” antwoord ik verbaasd. Terwijl ik hem vragend aankijk, bedenk ik -terwijl ik de naam en zijn toon interpreteer- dat dit niet over een kleinzoon zal gaan. “Mijn hond,” zegt hij. De verpleegkundige en ik kijken elkaar stomverbaasd aan. En zeggen dan, bijna in koor: “Natuurlijk mag hij langskomen,” “Vandaag?” vraagt hij. “Het moet vandaag. Niet morgen, want die is er misschien niet meer.”

Heel eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of mijn ziekenhuis regels heeft om huisdieren toe te staan. Wellicht zijn die er, want als alle honden of katten langs mogen komen bij hun baasjes in het ziekenhuis, wordt het natuurlijk een zooitje, heel hygiënisch zal het niet zijn. Met alle respect voor deze regels, bij stervende mensen gelden andere wetmatigheden.

Diezelfde middag belt de receptie als Joris het ziekenhuis binnen komt. Uiteraard had ik de receptionist even ingelicht dat dit bezoek nadrukkelijk was toegestaan. Uit voorzorg loop ook ik naar de afdeling om daar mogelijke onrust te bezweren, maar dat is in de verste verte niet nodig; alle verpleegkundigen blijken al lang te zijn opgetrommeld en ze vormen een kleine erehaag als Joris de afdeling oprent. Het is een waanzinnig moment als Joris de kamer binnenschiet en zonder enig spoor van twijfel boven op het bed van zijn baas springt. Hij belandt midden tussen de gemarmerde benen, die nog net onder de lakens uitkomen en neemt pardoes de urinezak mee, die een meter omhoog zwiept. De hoogbejaarde man is zo blij, strekt in een soort reflex zijn magere armen uit en daar vindt hij zijn hond die met een grote tong zijn baas overal probeert te raken. Het is machtig om te zien. Deze man en zijn metgezel waren onafscheidelijk in het leven en daarom zijn ze dat ook nu, zo vlak voor de dood.

“Mag Joris blijven?” vraagt de dochter, maar de verpleegkundige is me voor. “Natuurlijk,” lacht ze, terwijl in de hoek van haar ogen tranen staan. Dit is de zorg waar ik zo onnoemelijk veel van houd. Ergens aan het einde van de avond sterft de man. Hij is rustig geworden, mede door een morfinepomp die ervoor zorgt dat de benauwdheid zich gedraagt, maar vooral gezegend door Joris, die tot ver na zijn laatste adem onvoorwaardelijk opgekruld tussen zijn armen in het bed blijft.

Sander de Hosson is longarts en gespecialiseerd in palliatieve zorg. Met zijn toestemming mochten we deze ontroerende column van hem delen op BlijNieuws. In 2018 verscheen zijn bundel Slotcouplet met zijn ervaringen in de palliatieve zorg.