Dierenvoedselbank in Dieren voor Baasjes met een kleine Portemonnee #Dierenvb.DBD

2020-03-09T12:29:11+01:0011 maart 2020|Blij-initiatief|

BlijNieuwslezersbijdrage van Omroep Gelderland: “De dierenvoedselbank is gevestigd in Dieren en is sinds 17 januari 2019 een officiële stichting met anbi status. Zij helpen baasjes van huisdieren, met een kleine portemonnee, aan voer voor de dieren. Soms komen mensen, door wat voor reden dan ook, in financiële problemen. Een huisdier wegdoen in zo’n situatie wil je als baasje natuurlijk niet. Daarom proberen zij die mensen in deze situatie te helpen.”

Joris #SanderdeHosson

2020-03-01T21:13:08+01:004 maart 2020|Blij-verhaal|

‘Mag Joris komen?’ De man kijkt me smekend aan. Hij gaat de komende dagen dood, dat heb ik hem net verteld, wat overigens weinig verbazing wekt bij hemzelf of zijn familieleden. De laatste dagen is zijn lichamelijke conditie ongekend rap ineen gestort en zelfs de minst ervaren geneeskundestudent zou de terminale fase van het leven hier ogenblikkelijk vaststellen. “Joris?” antwoord ik verbaasd. Terwijl ik hem vragend aankijk, bedenk ik -terwijl ik de naam en zijn toon interpreteer- dat dit niet over een kleinzoon zal gaan. “Mijn hond,” zegt hij. De verpleegkundige en ik kijken elkaar stomverbaasd aan. En zeggen dan, bijna in koor: “Natuurlijk mag hij langskomen,” “Vandaag?” vraagt hij. “Het moet vandaag. Niet morgen, want die is er misschien niet meer.”

Heel eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of mijn ziekenhuis regels heeft om huisdieren toe te staan. Wellicht zijn die er, want als alle honden of katten langs mogen komen bij hun baasjes in het ziekenhuis, wordt het natuurlijk een zooitje, heel hygiënisch zal het niet zijn. Met alle respect voor deze regels, bij stervende mensen gelden andere wetmatigheden.

Diezelfde middag belt de receptie als Joris het ziekenhuis binnen komt. Uiteraard had ik de receptionist even ingelicht dat dit bezoek nadrukkelijk was toegestaan. Uit voorzorg loop ook ik naar de afdeling om daar mogelijke onrust te bezweren, maar dat is in de verste verte niet nodig; alle verpleegkundigen blijken al lang te zijn opgetrommeld en ze vormen een kleine erehaag als Joris de afdeling oprent. Het is een waanzinnig moment als Joris de kamer binnenschiet en zonder enig spoor van twijfel boven op het bed van zijn baas springt. Hij belandt midden tussen de gemarmerde benen, die nog net onder de lakens uitkomen en neemt pardoes de urinezak mee, die een meter omhoog zwiept. De hoogbejaarde man is zo blij, strekt in een soort reflex zijn magere armen uit en daar vindt hij zijn hond die met een grote tong zijn baas overal probeert te raken. Het is machtig om te zien. Deze man en zijn metgezel waren onafscheidelijk in het leven en daarom zijn ze dat ook nu, zo vlak voor de dood.

“Mag Joris blijven?” vraagt de dochter, maar de verpleegkundige is me voor. “Natuurlijk,” lacht ze, terwijl in de hoek van haar ogen tranen staan. Dit is de zorg waar ik zo onnoemelijk veel van houd. Ergens aan het einde van de avond sterft de man. Hij is rustig geworden, mede door een morfinepomp die ervoor zorgt dat de benauwdheid zich gedraagt, maar vooral gezegend door Joris, die tot ver na zijn laatste adem onvoorwaardelijk opgekruld tussen zijn armen in het bed blijft.

Sander de Hosson is longarts en gespecialiseerd in palliatieve zorg. Met zijn toestemming mochten we deze ontroerende column van hem delen op BlijNieuws. In 2018 verscheen zijn bundel Slotcouplet met zijn ervaringen in de palliatieve zorg.

Russische kat adopteert nestje Wees-egeltjes #BBC

2019-12-27T12:46:51+01:0028 december 2019|Blij-beeld|

BlijNieuwslezersbijdrage van de BBC over achte egeltjes die zonder moeder weigeren te eten – tot Muska de poes besluit om ze te adopteren: Toen onlangs acht egeljongen hun moeder verloren, weigerden ze om te eten en ging hun gezondheid razendsnel achteruit. De moeder was het slachtoffer van een ongeluk met een grasmaaier, aldus BBC, en een Russische dierentuin besloot de egelweesjes op te nemen. Maar de zorgen van de medewerkers was niet genoeg. Er werd geprobeerd om de egeltjes te voeden met een injectiespuit, een fles en een schoteltje, volgens Sadgorod Zoo. Daarna legden ze zelfs warmtezakjes op hun maagjes ’s nachts om hun spijsvertering te stimuleren, maar ze weigerden om te eten. De dieren raakten in kritieke toestand toen Muska de poes plots de ruimte werd binnengebracht. De poes had net haar jongen eten gegeven en had nog wat moedermelk over. Van zodra deze poes bij de egeltjes zat, begonnen ze te drinken. De warmte en geur van de melk hielp de egeltjes om te genezen van hun traumatische ervaring. De egeljongen konden nu zelfstandig drinken onder het toeziend oog van Muska de moederpoes.

Vuurwerk gestopt door Dropjes

2019-12-18T13:28:52+01:0019 december 2019|Blij-verhaal|

Wij wonen vlakbij een middelbare school en als het pauze is zwermen de kinderen over de straat. Het loopt tegen het einde van het jaar en dus … geknal van rotjes en klein vuurwerk. Ik zag een groepje meisjes giechelen en knallen! Gewapend met een schaaltje dropjes achter m’n rug liep ik naar hen toe en vertelde hun, dat het verboden is, dat er kleine kinderen van schrikken en dat ook honden en katten daar angstig van worden! Ze hoorden het aan en toen ik dropjes aanbood, stopten ze met het knallen! Een meisje met twee rotjes stopte ze in haar zak en een beetje onwennig liepen ze weer naar school. Opgelost!

BlijNieuws van één van onze gewaardeerde redacteuren