Carlosmomentjes: Zomaar een Setje cadeau vanuit een Goed Hart

2020-03-06T13:01:54+01:007 maart 2020|Blij-verhaal|

“Mijn dochter heeft een nieuwe bikini nodig dus we gaan samen shoppen. Zij ziet allerlei mooie dingen maar het blijft bij de bikini, meer zit er op dit moment niet in en dat weet ze. Naast mij staat een mevrouw op en vraagt aan mij of ze een rare vraag aan mij mag stellen. Tuurlijk zeg ik, dat mag. Vind je het erg als ik dat setje koop voor je dochter want vind het haar zo mooi staan. Ik was verbaasd en begon te stotteren. Ze pakte de kleding en liep naar de kassa terwijl haar zoontje nog aan passen was. Ik liep ondertussen naar mijn dochter en vertelde wat mij was overkomen. Ik zal haar blik nooit vergeten. Dan komt de vrouw met tasje naar ons toe gelopen en zegt alsjeblieft het stond je zo mooi. Mijn dochter nam het aan en gaf de vrouw een kus op haar wang. Deze mevrouw deed dit uit pure liefde. Ik zal deze dame nooit vergeten, en mijn woorden naar mijn kinderen toe worden beloond. Wie goed doet, goed ontmoet ik dank deze vrouw vanuit de grond van mijn hart”
Mooi blij momentje van Firat ❤️ en dat we als BlijNieuws mochten delen van Carlosmomentjes (zie hier mooi interview met uitleg over Carlos).

Joris #SanderdeHosson

2020-03-01T21:13:08+01:004 maart 2020|Blij-verhaal|

‘Mag Joris komen?’ De man kijkt me smekend aan. Hij gaat de komende dagen dood, dat heb ik hem net verteld, wat overigens weinig verbazing wekt bij hemzelf of zijn familieleden. De laatste dagen is zijn lichamelijke conditie ongekend rap ineen gestort en zelfs de minst ervaren geneeskundestudent zou de terminale fase van het leven hier ogenblikkelijk vaststellen. “Joris?” antwoord ik verbaasd. Terwijl ik hem vragend aankijk, bedenk ik -terwijl ik de naam en zijn toon interpreteer- dat dit niet over een kleinzoon zal gaan. “Mijn hond,” zegt hij. De verpleegkundige en ik kijken elkaar stomverbaasd aan. En zeggen dan, bijna in koor: “Natuurlijk mag hij langskomen,” “Vandaag?” vraagt hij. “Het moet vandaag. Niet morgen, want die is er misschien niet meer.”

Heel eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of mijn ziekenhuis regels heeft om huisdieren toe te staan. Wellicht zijn die er, want als alle honden of katten langs mogen komen bij hun baasjes in het ziekenhuis, wordt het natuurlijk een zooitje, heel hygiënisch zal het niet zijn. Met alle respect voor deze regels, bij stervende mensen gelden andere wetmatigheden.

Diezelfde middag belt de receptie als Joris het ziekenhuis binnen komt. Uiteraard had ik de receptionist even ingelicht dat dit bezoek nadrukkelijk was toegestaan. Uit voorzorg loop ook ik naar de afdeling om daar mogelijke onrust te bezweren, maar dat is in de verste verte niet nodig; alle verpleegkundigen blijken al lang te zijn opgetrommeld en ze vormen een kleine erehaag als Joris de afdeling oprent. Het is een waanzinnig moment als Joris de kamer binnenschiet en zonder enig spoor van twijfel boven op het bed van zijn baas springt. Hij belandt midden tussen de gemarmerde benen, die nog net onder de lakens uitkomen en neemt pardoes de urinezak mee, die een meter omhoog zwiept. De hoogbejaarde man is zo blij, strekt in een soort reflex zijn magere armen uit en daar vindt hij zijn hond die met een grote tong zijn baas overal probeert te raken. Het is machtig om te zien. Deze man en zijn metgezel waren onafscheidelijk in het leven en daarom zijn ze dat ook nu, zo vlak voor de dood.

“Mag Joris blijven?” vraagt de dochter, maar de verpleegkundige is me voor. “Natuurlijk,” lacht ze, terwijl in de hoek van haar ogen tranen staan. Dit is de zorg waar ik zo onnoemelijk veel van houd. Ergens aan het einde van de avond sterft de man. Hij is rustig geworden, mede door een morfinepomp die ervoor zorgt dat de benauwdheid zich gedraagt, maar vooral gezegend door Joris, die tot ver na zijn laatste adem onvoorwaardelijk opgekruld tussen zijn armen in het bed blijft.

Sander de Hosson is longarts en gespecialiseerd in palliatieve zorg. Met zijn toestemming mochten we deze ontroerende column van hem delen op BlijNieuws. In 2018 verscheen zijn bundel Slotcouplet met zijn ervaringen in de palliatieve zorg.

Hair Love: Ontroerende Animatie wint Oscar

2020-02-17T17:43:46+01:0019 februari 2020|Blij-verhaal|

BlijNieuwslezersbijdrage over Hair Love: Op het eerste gezicht een verhaal over ‘alleen maar’ het stylen van zwart haar. Maar ook een prachtig verhaal over familie; over vastberadenheid van een jong meisje en haar vader, over liefde en zorgzaamheid en hoop – een verhaal dat levendig en krachtig wordt verteld zonder dat een van de hoofdpersonen direct een woord spreekt. Terecht dat het de oscar voor beste korte animatiefilm won.

Creatief voor Koala’s

2020-01-22T22:26:51+01:0025 januari 2020|Blij-verhaal|

Op de terugweg van de boodschappen en opeens was daar, heel zachtjes: ”euh…, Mevrouw”. Ik had het niet eens door en liep verder, maar draaide me kort daarna toch om. 2 Jonge meisjes liepen verder, schuchter. Ik vroeg of ze soms iets wilden vragen en ja hoor, daar kwamen ze. Ze vertelden me dat ze geld in wilden zamelen voor de Koala’s in Australië na de bosbranden. Ze lieten me zelf gemaakte geverfde kaarten zien, met lieve quotes – Dit is de Perfecte dag – en – Be Happy.
Ik had maar weinig kleingeld bij me , maar kon er toch twee kopen. Ze hielpen me uitzoeken (“die heeft wel een taalfout hoor, mevrouw!”). Met twee lieve kaarten en twee hele blije meisjes ben ik later verder gegaan. Ik geloof dat ze zelfs huppelden….
Ik ook… bijna.

BlijNieuws van één van onze redacteuren

Finding Chika: Het Dragen van Alle Kinderen in de Wereld door Liefde

2020-01-15T15:36:20+01:0019 januari 2020|Blij-verhaal|

Auteur Mitch Albom laat ons kennis maken met een liefdesverhaal, een verhaal over het creëren van een gezin door liefde: Finding Chika. Hij laat ons zien dat de regels van hoe een gezin eruit moet zien er niet toe doen, zolang er maar liefde is om ze samen te brengen. Hij stelt ons voor aan Chika, die de geliefde dochter van hem en zijn vrouw Janine werd, nadat Chika’s moeder in 2010 bij de aardbeving in Haïti werd vermoord. Chika’s leven werd verkort door een moeilijke en zeldzame hersentumor. De krachtige liefde en vreugde die ze achterliet, blijft ons eraan herinneren dat het onze taak is om onze kinderen te dragen, om alle kinderen van de wereld te dragen. Ontroerende BlijNieuwslezersbijdrage

Meer dan 7000 Knuffels van Tygo op IJshockeyveld gegooid

2020-01-01T13:47:39+01:002 januari 2020|Blij-initiatief|

BlijNieuwslezersbijdrage van het Jeugdjournaal: Tygo (10) heeft ruim 7000 knuffels verzameld! En die zijn allemaal op het ijs gegooid tijdens een ijshockey-wedstrijd. Dat is een traditie in Amerika, en dat werd ook in Nederland gedaan. Tygo is niet de enige die knuffels heeft verzameld, in totaal werden er gistermiddag zo’n 20.000 knuffels gegooid. Uiteindelijk worden alle knuffels naar het ziekenhuis en naar arme kinderen gebracht.

Russische kat adopteert nestje Wees-egeltjes #BBC

2019-12-27T12:46:51+01:0028 december 2019|Blij-beeld|

BlijNieuwslezersbijdrage van de BBC over achte egeltjes die zonder moeder weigeren te eten – tot Muska de poes besluit om ze te adopteren: Toen onlangs acht egeljongen hun moeder verloren, weigerden ze om te eten en ging hun gezondheid razendsnel achteruit. De moeder was het slachtoffer van een ongeluk met een grasmaaier, aldus BBC, en een Russische dierentuin besloot de egelweesjes op te nemen. Maar de zorgen van de medewerkers was niet genoeg. Er werd geprobeerd om de egeltjes te voeden met een injectiespuit, een fles en een schoteltje, volgens Sadgorod Zoo. Daarna legden ze zelfs warmtezakjes op hun maagjes ’s nachts om hun spijsvertering te stimuleren, maar ze weigerden om te eten. De dieren raakten in kritieke toestand toen Muska de poes plots de ruimte werd binnengebracht. De poes had net haar jongen eten gegeven en had nog wat moedermelk over. Van zodra deze poes bij de egeltjes zat, begonnen ze te drinken. De warmte en geur van de melk hielp de egeltjes om te genezen van hun traumatische ervaring. De egeljongen konden nu zelfstandig drinken onder het toeziend oog van Muska de moederpoes.