Voor wie dit leest – Leo Vroman #IkHebJeZoLief

2020-04-15T14:13:57+02:0019 april 2020|Blij-verhaal|

© Wikicommons


Gedrukte letters laat ik U hier kijken,
maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
mijn hete hand uit dit papier niet steken;
wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.

O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;
verzacht het vreemde door de druk verstenen
van het geschreven woord, of spreek het uit.

Menige verzen heb ik al geschreven,
ben menigeen een vreemdeling gebleven
en wien ik griefde weet ik niets te geven:
liefde is het enige.

Liefde is het meestal ook geweest
die mij het potlood in de hand bewoog
tot ik mij slapende vooroverboog
over de woorden die Gij wakker leest.

Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn
en door de letters heen van dit gedicht
kijken naar uw lezende gezicht
en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.

Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,
zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;
en laat Uw blik hun innigste niet raken
tenzij Gij door de liefde zijt gedreven.

Lees dit dan als een lang verwachte brief,
en wees gerust, en vrees niet de gedachte
dat U door deze woorden werd gekust:
Ik heb je zo lief.

Schitterend gedicht van Leo Vroman, uit: Gedichten, vroegere en latere, 1949, die we ontvingen as BlijNieuwslezersbijdrage.

Carlosmomentjes: Zomaar een Setje cadeau vanuit een Goed Hart

2020-03-06T13:01:54+01:007 maart 2020|Blij-verhaal|

“Mijn dochter heeft een nieuwe bikini nodig dus we gaan samen shoppen. Zij ziet allerlei mooie dingen maar het blijft bij de bikini, meer zit er op dit moment niet in en dat weet ze. Naast mij staat een mevrouw op en vraagt aan mij of ze een rare vraag aan mij mag stellen. Tuurlijk zeg ik, dat mag. Vind je het erg als ik dat setje koop voor je dochter want vind het haar zo mooi staan. Ik was verbaasd en begon te stotteren. Ze pakte de kleding en liep naar de kassa terwijl haar zoontje nog aan passen was. Ik liep ondertussen naar mijn dochter en vertelde wat mij was overkomen. Ik zal haar blik nooit vergeten. Dan komt de vrouw met tasje naar ons toe gelopen en zegt alsjeblieft het stond je zo mooi. Mijn dochter nam het aan en gaf de vrouw een kus op haar wang. Deze mevrouw deed dit uit pure liefde. Ik zal deze dame nooit vergeten, en mijn woorden naar mijn kinderen toe worden beloond. Wie goed doet, goed ontmoet ik dank deze vrouw vanuit de grond van mijn hart”
Mooi blij momentje van Firat ❤️ en dat we als BlijNieuws mochten delen van Carlosmomentjes (zie hier mooi interview met uitleg over Carlos).

Joris #SanderdeHosson

2020-03-01T21:13:08+01:004 maart 2020|Blij-verhaal|

‘Mag Joris komen?’ De man kijkt me smekend aan. Hij gaat de komende dagen dood, dat heb ik hem net verteld, wat overigens weinig verbazing wekt bij hemzelf of zijn familieleden. De laatste dagen is zijn lichamelijke conditie ongekend rap ineen gestort en zelfs de minst ervaren geneeskundestudent zou de terminale fase van het leven hier ogenblikkelijk vaststellen. “Joris?” antwoord ik verbaasd. Terwijl ik hem vragend aankijk, bedenk ik -terwijl ik de naam en zijn toon interpreteer- dat dit niet over een kleinzoon zal gaan. “Mijn hond,” zegt hij. De verpleegkundige en ik kijken elkaar stomverbaasd aan. En zeggen dan, bijna in koor: “Natuurlijk mag hij langskomen,” “Vandaag?” vraagt hij. “Het moet vandaag. Niet morgen, want die is er misschien niet meer.”

Heel eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of mijn ziekenhuis regels heeft om huisdieren toe te staan. Wellicht zijn die er, want als alle honden of katten langs mogen komen bij hun baasjes in het ziekenhuis, wordt het natuurlijk een zooitje, heel hygiënisch zal het niet zijn. Met alle respect voor deze regels, bij stervende mensen gelden andere wetmatigheden.

Diezelfde middag belt de receptie als Joris het ziekenhuis binnen komt. Uiteraard had ik de receptionist even ingelicht dat dit bezoek nadrukkelijk was toegestaan. Uit voorzorg loop ook ik naar de afdeling om daar mogelijke onrust te bezweren, maar dat is in de verste verte niet nodig; alle verpleegkundigen blijken al lang te zijn opgetrommeld en ze vormen een kleine erehaag als Joris de afdeling oprent. Het is een waanzinnig moment als Joris de kamer binnenschiet en zonder enig spoor van twijfel boven op het bed van zijn baas springt. Hij belandt midden tussen de gemarmerde benen, die nog net onder de lakens uitkomen en neemt pardoes de urinezak mee, die een meter omhoog zwiept. De hoogbejaarde man is zo blij, strekt in een soort reflex zijn magere armen uit en daar vindt hij zijn hond die met een grote tong zijn baas overal probeert te raken. Het is machtig om te zien. Deze man en zijn metgezel waren onafscheidelijk in het leven en daarom zijn ze dat ook nu, zo vlak voor de dood.

“Mag Joris blijven?” vraagt de dochter, maar de verpleegkundige is me voor. “Natuurlijk,” lacht ze, terwijl in de hoek van haar ogen tranen staan. Dit is de zorg waar ik zo onnoemelijk veel van houd. Ergens aan het einde van de avond sterft de man. Hij is rustig geworden, mede door een morfinepomp die ervoor zorgt dat de benauwdheid zich gedraagt, maar vooral gezegend door Joris, die tot ver na zijn laatste adem onvoorwaardelijk opgekruld tussen zijn armen in het bed blijft.

Sander de Hosson is longarts en gespecialiseerd in palliatieve zorg. Met zijn toestemming mochten we deze ontroerende column van hem delen op BlijNieuws. In 2018 verscheen zijn bundel Slotcouplet met zijn ervaringen in de palliatieve zorg.

Hair Love: Ontroerende Animatie wint Oscar

2020-02-17T17:43:46+01:0019 februari 2020|Blij-verhaal|

BlijNieuwslezersbijdrage over Hair Love: Op het eerste gezicht een verhaal over ‘alleen maar’ het stylen van zwart haar. Maar ook een prachtig verhaal over familie; over vastberadenheid van een jong meisje en haar vader, over liefde en zorgzaamheid en hoop – een verhaal dat levendig en krachtig wordt verteld zonder dat een van de hoofdpersonen direct een woord spreekt. Terecht dat het de oscar voor beste korte animatiefilm won.

Creatief voor Koala’s

2020-01-22T22:26:51+01:0025 januari 2020|Blij-verhaal|

Op de terugweg van de boodschappen en opeens was daar, heel zachtjes: ”euh…, Mevrouw”. Ik had het niet eens door en liep verder, maar draaide me kort daarna toch om. 2 Jonge meisjes liepen verder, schuchter. Ik vroeg of ze soms iets wilden vragen en ja hoor, daar kwamen ze. Ze vertelden me dat ze geld in wilden zamelen voor de Koala’s in Australië na de bosbranden. Ze lieten me zelf gemaakte geverfde kaarten zien, met lieve quotes – Dit is de Perfecte dag – en – Be Happy.
Ik had maar weinig kleingeld bij me , maar kon er toch twee kopen. Ze hielpen me uitzoeken (“die heeft wel een taalfout hoor, mevrouw!”). Met twee lieve kaarten en twee hele blije meisjes ben ik later verder gegaan. Ik geloof dat ze zelfs huppelden….
Ik ook… bijna.

BlijNieuws van één van onze redacteuren

Finding Chika: Het Dragen van Alle Kinderen in de Wereld door Liefde

2020-01-15T15:36:20+01:0019 januari 2020|Blij-verhaal|

Auteur Mitch Albom laat ons kennis maken met een liefdesverhaal, een verhaal over het creëren van een gezin door liefde: Finding Chika. Hij laat ons zien dat de regels van hoe een gezin eruit moet zien er niet toe doen, zolang er maar liefde is om ze samen te brengen. Hij stelt ons voor aan Chika, die de geliefde dochter van hem en zijn vrouw Janine werd, nadat Chika’s moeder in 2010 bij de aardbeving in Haïti werd vermoord. Chika’s leven werd verkort door een moeilijke en zeldzame hersentumor. De krachtige liefde en vreugde die ze achterliet, blijft ons eraan herinneren dat het onze taak is om onze kinderen te dragen, om alle kinderen van de wereld te dragen. Ontroerende BlijNieuwslezersbijdrage